მას ლურჯი სახე აქვს, ლურჯი თითები და ლურჯი ჩანთა.
ლურჯი თითებით ლურჯ საღეჭ რეზინს წელავს,
ლურჯი პირისკენ მიაქვს,
ლურჯ ბუშტს ბერავს და სადღაც ლურჯ სივრცეში მიფრინავს.
ლურჯ ხელს მიქნევს შორიდან და მეძახის რომ აღარასდროს დაბრუნდება...

და ახლა, როცა ვეძახი, რომ მეც წამიყვანოს ზემოთ,
ჩემი სიტყვები ძლიერ მაგონებს ხეებს, რომლებიც ერთმანეთში ისეა გაბლანდული,
რომ ლურჯი ცა სულ უფრო და უფრო ემსგავსება ძალით ჩატენილ ღრუბელს მათ შორის.

მე ლურჯ დედამიწაზე ვრჩები, ლურჯ ბაგეებზე ლურჯ სიტყვებშემხმარი,
ის ლურჯ სივრცეში მიფრინავს, ლურჯი ღიმილით სახეზე.
ის ლურჯია- ბედნიერია,
მე ლურჯი ვარ- უბედური.