გაორებული თვითშეგრძნება,
ჩემი ღარიბი სული. რომლის წიაღში სადღაც
გიმალავენ, რომ არსებობ,
გაცვია უცნაური პერანგი
ხელში საოცრად თეთრი ბილეთი გიჭირავს,
შენ კვლავ გიმალავენ,
რომ საღაც შენში ერთჯერადი გრზნობებია,
მეძავის ნიფხვებივით გაფენილი
მინუს უსასრულობიდან პლიუს უსასრულობისკენ.
შენ გიმალავენ იმასაც, რომ ხარ ღმერთი,
თუმცა ლოცულობენ შენს ფანჯრებთან...
გეუბნებიან ,,შენ ხარ უაზრო"
შენ ვერც იმას ხვდები რა უნდა გითხრან,
უბრალოდ გარბიხარ შენს თავში,
მე რა მჯერა შენი როცა გარბიხარ....
მეც გიმალავ, რომ ჩემი ღარიბი სულის კუთხეში ზიხარ
და, რომ დედამიწა შენს ფეხებზე ტრიალებს...