როცა ჯერ კიდევ გწამდა და ურჩად
ებრძოდი ყალყზე შემდგარ ცხოვრებას
როცა სამყაროს დათხრილ თვალებში
აღრენილი და სახეშეშლილი აჩერდებოდი
უცნაურად ბაცი კონტურები გევლებოდნენ
სასაცილო ფორმებად გხაზავდნენ, მერე ჩნდებოდი...
როცა საკუთარ ნაბოდვარს მიუყვებოდი
ჩრდილები გედევნებოდნენ და ზურგს გიტყავებდნენ
როცა ჯერ კიდევ გწამდა- იტანდი ყველას..
ახლა კი... გზაზე მუდამ იდგება ეკლესია-
რომელსაც უნდა ჩაუარო და
მათხოვრებად დაყუდებული
ღმერთების ჯოგი, შიგნით შერეკო
დააძალო ლოცვა, გზა გააგრძელო...
არ შეხედო მათ ურწმუნო, ზოგად სახეებს.
მერე ისინი გაიხსენებენ დროს როდესაც
ჯერ კიდევ სწამდათ...