იცი,ძვირფასო,ჩვენს ალუბლის ხეს,ჩვენი ბაღების მიჯნაზე რომ შრიალებდა,მე რომ ათასი მოულოდნელობებით ვაოცებდი ხოლმე,მსხმოიარე რტოები ზედ შეეყინა. არ მომკვდარა,მაგრამ სიცოცხლე რაღაა-ხავსმოდებული წყაროს წყალი,შმორიანი ჟანგბადი და მის ტოტებში-ჭილყვავი ბუდე.

მოვა გაზაფხულის ანარეკლი და ლანდადქცეულს,დამსხვრეულ სარკეში მიუჩენს ადგილს....

...თუმცა,უამრავი საზრუნავით გადაღლილს,შენ ამას რად გიყვები.