ცრემლთ მოქარგული ლექსი ახალი
იქნებ დღესაც კი ველით სასწაულს,
გასაოცარს და კეთილ დასასრულს,
რეალობაში მირაჟსაც ვხედავთ,
ჩვენი ტკივილის გამოთქმას ვბედავთ.
ვფიქრობ ყოველი არსება ქმნილი,
ცხოვრების მიერ არს გარდაქმნილი,
ჩვენ კი უსუსურთ არ შეგვწევს ძალა,
ამბიციებზე ავიღოთ ხელი.
როცა დადგება მომენტი ბნელი,
თვალებში უმალ ბინდი ჩადგება,
მაშინ ცხოვრების კრედო აღსდგება
ადამიანის წასვლის დრო დგება.
ბოლო წუთები, ბოლო დღეები,
სწორედ ჩვენ მაშინ ვხვდებით შეცდომებს,
მაშინ ვიხსენებთ განვლილ ბილიკებს,
ჩადენილ ცოდვებს ვეღარ ვივიწყებთ.
ცრემლი მომადგა ლურჯსა თვალებზე,
საგონებელში ჩავვარდი უცბად...
მინდა მე ლექსით სატკივარ გითხრათ,
ჩემი აზრები – ცხოვრების მიმართ.
მე პოეტი ვარ, ვუგალობ მოძმეთ,
ჩემი პორტრეტი არ იმალება,
როცა მე მუზა შემომაწვება,
ხელში ავიღებ კალამსა მშვიდად.
მე მივაბიჯებ სიტყვების ტყეში,
და იდეებად მახლავს თვით მუზა,
მინდა მე ვაზის მქარგავი ვიყო,
ჩემი კალამი ხელთ მეპყროს მუდამ!