* * *

ცხოვრობდა ერთი ასული
სახელად ერქვა დეია,
რამდენი ღამე უძილო
ჩემს ფიქრთან გაუთევია.

წავიდა მერე დეია,
ცხრა გორას გადაეფარა,
წარბიც არ შეურხევია,
ან ვისი ფარა ებარა?!

მას მერე მისმა ხატებამ
მაწვალა, ბევრი მიარა,
როგორც სახადმა
დამცა და დამაიარა.

აღარც კი ვიცი მას შემდეგ
ქვეყნად რამდენი იარა,
ეს ფლიდი წუთისოფელი
ვის ხელში გამოიარა:

რამდენს შეფარვით უქია,
რამდენი ვიშით დაღალა,
რამდენის ცრემლი უღვრია
ან ვისი გული ახარა.

თხოვნაზე ცივი უარი
ან ვისთვის დაუთენია,
ალალად იმას შეერგე
ვისაც ინდომებ, დეია.