იდგა მზის ქვეშ, ვით ძუ ვეფხვი,-
ცხრა ყმის დედა ამორძალი,-
ბოკვრებს ზრდიდა კერის ღმერთი,
პირნამეხი, ძილგამკრთალი...-
ბავშვი იყო პირიმზეთის
უკვდავების წყაროსთვალი!

როცა წყაროს ტანს დაჰკრავდნენ
ხმალს...
საცხოვრისს დახანძრავდნენ...
წყაროსთვალი,
დაუმცხრალი,
კვლავ ფეთქავდა ნაფუძარზე...
კვლავ მღეროდა, ამოჰქუხდა,
გამოსცემდა ფერს საამოს,
სიცილით და სიმღერებით
აცოცხლებდა კარმიდამოს;

ედებოდა მწვანე მთა-ბარს
ქართულ გენის აფეთქებად,-
ალვად ასულ ასულებად,
ალმასთვალა ჭაბუკებად!..

მოლივლივებს წყაროსთვალი,
კამკამა და უკარება...-
ბავშვი იყო
ბავშვი არის
პირიმზეთის უკდავება!