იცი? ღამეა და შენზე ვფიქრობ
იმ ქუჩაზე ვარ, ჩვენ რომ გვიყვარდა
შენ აქ აღარ ხარ, ძალიან შორს ხარ
არ გახსენდები აღარც გიყვარვარ...
მე კი მთვარის ჩრდილს ცრემლით შევყურებ
ღამეს ვუმატებ წვეთ-წვეთად სევდას
ლამპიონებიც აღარ ანათებს
თითქოს გამიგეს და ჩაქრნენ ბედად.
მსურდა ეს ღამე და მხოლოდ მთვარე
რომ გაეკვეთა ჩემი ფიქრები
ჩემი გაეგო და შენთვის ეთქვა,
შენთვის ეთქვა რომ არ ვემეტები..
ნეტავ იცოდე ამ წამს რა მინდა,
ნეტავ როდესმე გაგეგო ჩემი,
ნეტავ შემეძლოს რომ ეგ თითები
გადმოვხატო და გავხადო ჩემი.
მაგრამ მე ხატვა არ მეხერხება
და სითბო შენი სადღაც გამიქრა
და უიმედოდ ამოვიკვნესე
გული ამტკივდა და უცებ შეცბა...
იქნებ შენც გსურდა, რომ დასასრული
როგორც საწყისი მე წარმემართა?!
მაშინ გილოცავ! მე შევასრულე
რაც ჩემმა გულმა შენზე მიბრძანა.
მაგრამ თვეება , მწველმა თვეებმა
გადმომიბირა აქ მომიყვანა.
იცი? ღამეა და შენზე ვფიქრობ
იმ ქუჩაზე ვარ ჩვენ რომ გვიყვარდა.
ამით ვიგძენი, რომ ის დაიწყო ,
რომ ის დაიწყო რაც არ მიყვარდა
ასე, უმზეო ემოციამ ფრთებით გამყინა
ასე, უმზეო ემოციამ მომიგო ცოდვილს.