მზე მთებს გადაცდა. . . ღამეა
ცასაც ახედა; სავსე მთვარეა. . .
“ნუთუ კვლავ?! ნუთუ არ დამთავრდება?!”
ცრემლები თვალებს სისხლად აწვება.

“ნეტავ რის ფასად?! ანაც როდემდე?!
რომელ ბუნებას უნდა ვმონებდე?!

მე სისხლის გემო უკვე ვიგემე,
როდესაც ერთხელ , ბაგაში ბატკანს
ეშვები ყელში მძლავრად ჩავასე,
ბოლო წვეთამდე ვწურავდი საწყალს.

და ეს მაფიქრებს, იქნებ მგელი ვარ
რომელიც ცხვრებში მხოლოდ გაზარდეს,
ჩემგანვე, ჩემი მგლური ბუნება
ცხვრის ხვეულ მატყლის მიღმა დამალეს.
როცა ამიტანს შიში , დუმილი,
და კითხვა: ვინ ვარ? მომგვრის ფორიაქს,
კვლავ დამამშვიდებს მგლების ყმუილი
ნიავს რომ მოაქვს სადღაც შორიდან.
როდესაც სისხლი მადას აღმიძრავს
წაეკიდება ძარღვებს ხანძარი,
მე მინდა ისევ შეივსოს მთვარე,
რომ ცხვრების ფარას დავცე თავზარი.
სისხლის წყურვილიც არ მომასვენებს,
დაუშრეტელი, დაუცხრომელი,
ხუჭუჭა მატყლქვეშ გამომწყვდეული
კვლავ აიწყვიტავს ჩემში ცხოველი.
კვლავ ამენთება თვალებში ცეცხლი,
კვლავ გადმოვანთხევ პირიდან ცოფებს,
კისრის ბალანი ამეჯაგრება,
გაბმულ ყმულით შევზარავ სოფელს.
მინდა რომ ბევრი სისხლი ვიგემო,
და აყეფებულ, ცხვართა ქომაგებს
შევუტრიალდე, ყელში ვეკვეთო
ძვლები დავუღრღნა წუნკალ ქოფაკებს.”

დილით კი ისევ ისე ვიღვიძებ
ტანთ ისევ თეთრი მატყლი მაცვია
შესახედავად , კრავი უმანკო.
ტუჩზე კი ბატკნის სისხლი მაცხია.