,,ამ ქუჩის ბოლოს ერთი მათგანი  როცა დარჩება მარტო,,
                                                                              შოთა ნიშნიანიძე


ამ ქუჩის ბოლოს
ძველი სახლი
ისევ ისე დგას...
დაგუბებულა სახლში სევდა
გულის წვეთებად,
მონატრებად,
მოგონებებად...
ძველებურად შემომსხდარან ფანჯრის რაფაზე
ბეღურებივით
შუშები წამლის.
შეცვლილა მხოლოდ რაოდენობა
მცხოვრებთა სახლის-
წასულა ქალი,
დარჩენილა მოხუცი ქმარი...

შესაბრალისად ჩამომჯდარა ფანჯარასთან
ეული და მიუსაფარი...

დამჭკნარ ღაწვზე ჩამოგორდა ორი ცრემლი-
აღმოაჩინა-
ფანჯრის მინას შერჩენია
ქალის ნაზი თითების კვალი.