კნუდ ჰამსუნს

მადათოვი, კუნძულია მტკვარზე,
ქვედა ქალაქს ბევრი უთქვამს მასზე,
ნაგავს ყრიან და ვაზს აშენებენ,
ჰამსუნიც კი, ბევრს ფიქრობდა, მზეზე...

მე ქართველი, იტალიელთ მსგავსად-
ვეტრფი ვაზს და მიდგას მისი კულტი.
პირს დავიბან ერთი დოქი ღვინით,
მერე ყორნად გადავუფრენ ტიფილისს.

მენაგვეებს მიაქვთ მადათოვი,
ირგვლივ ტივებს დაუწყიათ ცეკვა...
თოვლი იდო კუნძულ მადათოვზე
და ტიფილისს აქ მოეყარა თავი.

ნაგავითა და ლერწმით სავსე კუნძულს,
ჰქონდა რაღაც უცნაური ელდა
ვინც ესტუმრა მტკვრის ამ ნაპირს ერთხელ
პედერსენი მეორედაც მოვა...


იეთიმ გურჯს

მე შევისწავლე ტიფილისის სული,
ქალაქის არსი და ღვინით თრობა
კლდეზე ნაზარდი ჩემი ტიფლისი
დაღესტნურ სოფელს მაგონებს ერთხანს...
მე შევისწავლე ქეიფის კულტი
და აღტკინება დიონისური,
მე მაკვირვებდა ვაჭრების ხილვა
აქ მოქეიფე კინტოთ რიგებში...
ყარაჩოღელი, ამქარი ბიჭი,-
იეთიმ გურჯი იყო პოეტი!
ის იყო ლოთი ტიფლისის გული
ფანქარს ეძებდა ლექსისთვის თუკი...
აღმოვაჩინე, ჩარჩი ვაჭრების
და კინტოების ქვედა ქალაქი.
შემორჩენიათ მხოლოდ სმის ნდომა
მოსმენა,- პოეტ იეთიმასი.


ფინდღა ფირუზას

ფინდღა ფირუზა რომ წაიღო მტკვარმა იმ ღამეს,
სიმები თურმე ჭიანურის ჩარჩა ჯიბეში...
სათუთად ნანახ, საყვარელი საკრავის სიმებს
უფალმა მისცა,- ერთადერთი შეცნობის სახე.
ფინდღა ფირუზას არ ესმოდა ლიტერატურა,
მაგრამ მის ბგეს, მოწყვეტილი ყოველი სიტყვა
სურათი იყო, ჭეშმარიტად იყო ის სახე,-
სადაც ცოცხლობდა,- ჩამოქცეულ ჩარდახთა მთვარე.
ფერად ფრაზებით დახუნძლული მისი სიმღერა
და ჭიანური მონამტვრევი ანუშარვანის,
შერბეთისა და მუზარადის ანარეკლიდან,
იმას მოსდგამდა სიყვარული კეთილ ხმების და...
მტკვარმა წაიღო გაზაფხულზე ფინდღა ფირუზა,
სოღალუხს დუქანს ვერ ეწვევა შეღამებულზე.
მისი მუსიკის მინანქარი ითხოვდა- ბზარებს,
აღმოსავლური ხალიჩათა ორნამენტისას...