წითელი მთვარე

აღმოსავლეთის წითელი მთვარე ვეღარ ვიხილე
და დამიგლიჯა კანი მტვერმა, გამონაბოლქვმა,
ნაოჭთა ნაპრალს ქმნიდნენ სრუტენი განსვენებისთვის
როგორც ნახირში გაცვლილი ჩვენი შთამომავლობა

საფლავზე ისევ ჩუმად იდო მშვიდი ყვავილი
სულში კი ისევ დღემდე ბრძოლის ნატყვიარია
მარტის ნათლულიც მე აღმოვჩნდი და აქ დავმიწდი,
და ისევ ბნელე სნეულ სოფელში... და ისევ ბნელა;

ჩემს თავისუფალ, მართალ სიტყვას ისევ ბრბო არყევს
და ვიღაც ისევ მართალ სიცრუეს ზემოდან ასხავს,
ძალით ათრევენ ისევ ბნელ სულებს ღმერთის წიაღში
შენ ანთებინებ ანტიკურ ჭაღებს - სიძულვილს გამძღარს,

ვაი და სიკვდილიც თუ იქნება შეუძლებელი
და ჯოჯოხეთსაც ამყოფებთ მყარად,
ერთჯერად შობას შესთავაზებთ ფასიან სხეულს,
ზეცის ექსპრესი ვეღარ გაუძლებს მონაზვნებს მარად.

ამ სამყაროში არ არის ის რისი ხილვაც ჩვენ გვსურდა,
ახალშობილ მზეს მე ჩავსახავ...  ვიწყებ ნათებას,
დღესაც სიკვდილი უხმობს პოეტებს განკუთვნილ სხვენზე
ზღვაში შუქურის მე დღეიდან ვიწყებ დანთებას...

მშვიდობის ნიშნად, აღარ წაგყვები ინსტინკტურ ომში
მე ჩემით წავალ კოჭლობით მზისკენ...
სიმართლის ნიშნად, მე კვლავ ავირჩევ თავისუფალ სვლას
მე ჩემით წავალ... მე ჩემით წვალ...
შენ მოდი ჩემკენ...