დღეს დილით მე უკვე მკვდარმა გავიღვიძე,
დამიმალეს, რომ ეს შენ მომკალი
ან მე მოვიკალი თავი.
მე მაინც ვზივარ საწოლთან და
ვიცი თვალებს უკან ფიქრებს,
ვერ გავექცევი.
გავა დრო უკან, შეგხვდები აეროპორტის ჰოლში,
იქნებ ეხლა მაინც სათქმელი არ გამოვკეტოთ,
რომელიც მე უნდა მეთქვა, მაშინ როცა ვლაპარაკობდით.
არა, ვერ მოგიყვები ვერაფერს,
მე ხომ ეგოისტობა მაჩუქა ღმერთმა. ისევ წავედი.
შენ კი დარჩები, რომ დაწვა ყველა ეს სიტყვა
და დაწვავ.
არ დაიჯერებ მეხსიერებას ისევ მარგუნებ
გიჟის სიცილით.
ისევ ვზივარ საწოლთან და მეშინია მხედრების,
არ ვიცნობ, მაგრამ მათ გზა იციან,
ისინი აზრზბზე სწრაფად დაქრიან ჩემს ცხოვრებაში და მიაქვთ თან.
აიღე ეს ფსალმუნები, ცხოვრებაში, რომ გამძვრა ხელიდან.
დიახ მინდა ყოველთვის..
მაგრამ მხედრები..
     
ვიპოვი ყველა თეთრ ხალათს ჩავიცმევ
და დაგტოვებ თავისუფალს
ეს უნდა გახსოვდეს.