თქვენ, ექსცენტრიულ ტიპებს დაეძებთ,
მე კი მომბეზრდა ჩემ თავთან ჭიდილი.
ცხოვრებას წამოვკარ ფეხი და გავედე,
სახეზეც გამიქრა თავხედი ღიმილი.

დიდი ვერაფერი იმედი შემომრჩა,
ვნებებიც ქცეულა ჩამომხმარ ლავად.
თუ ისევ მომიწყვეს ზეცაში გამოცდა
ცოდვების ხურჯინით ჯოჯოხეთს წავალ.

იქნება მივიღო ოდესღაც ნანატრი,
გავივსო თვალები ზიზღიან მზერით,
და თუნდაც მომიხდეს უფალთან კამათი,
ვერ ჩავწვა ბოლომდე სიცოცხლის ღერი.

მაინც არ ვინანებ თამაშის დაწყებას,
კამათლად ვაგორებ გადაღლილ თვალებს.
ცხოვრება ყოფილა შამფურზე წამება,
ქალი კი - სატანას ნაქსოვი ბადე.

ხოდა იმ ბადეს გავედე სწორედაც,
რომელიც ახლა მკვდარსაც კი მახრჩობს.
დიდხანს მიცქერდა ბედი შორიდან
და ბოლოს ქალთან... დამტოვა მარტო.

თავს ისევ ვაჯერებ ვნებების აბსურდში,
ქალებსაც გავისვრი ცხოვრების ტყვიებად.
თუ ისევ ჩამითრევს შავ-ბნელი წარსული,
და ისევ გავყვები სურვილის დინებას...

დამხვრიტეთ მზერებით, ვიტყვი რომ ახია!
სხვას ვერას გამოვრჩი, ვისჯები ლექსებით.
სიცოცხლე -  ჩემს ლეშზე ნარჩენი შრამია,
სიკვდილი - ჯოჯოხეთს გადგმული ფესვები.