.

(დედას)

ბავშვობიდანვე სულ არ იყო ასე, თავიდან
მუდამ იცოდი შენი ფასი, შენი ალაგი.
და ახლა ასე, შეუმჩნევლად დრო რომ გავიდა
თვალს და ხელს შუა უცაბედად დამიავადდი.
დამიავადდი, ნაოჭები გემჩნევა პირთან
და არა მარტო, თვალებსაც კი შემოპარვიათ,
კიდევ არ ვიმჩნევ რამდენია,ალბათ თვლაც არ ღირს,
ზრუნვაში დაღლამ მერამდენედ შემოგახია
სულის სამოსი... მენანები. სახლში ლოცულობ,
მიზეზი ალბათ..(ან არ ვიცი,რა მეთქმის თავად).
საჭიროებამ ვინც გახადა ცრუ და ორგული
კაცი ქალად და პირიქით,ქალი კი კაცად
გადააქცია...
                  ბავშვობიდანვე
ასე არ იყო,და არც სახლში არ გილოცია.
და ახლა როცა ნახევარი დაგრჩა მიწამდე,
დამიავადდი, ჩვევად გექცა თან ირონიაც...



                                                                                                                                                            __თამუნია__

17.01.10