1.
ცხენი მხედავს მე,
იღებს იარაღს და მიმიზნებს.
შეჩერდი, ვუყვირი: ეს ხომ შეუძლებელია,
ჩვენ ყოველთვის ყველაფერს ვაკეთებთ უკუღმა.


მე ვხედავ დედას,
ამბობს ის და თევზივით აკვარიუმიდან
უმზერს,
ჩვენი ეპოქის გმირებს როგორ აწვდის
ძილის წინ აბებს
და დაუოკებელი რევოლუციის ჟინით შეპყრობილი,
წითელმზიანი ფეხსაცმელებით ტოვებს ოთახს.
ისინი თოთხმეტ მაისს მოვიდნენ,
ტრამვაების ყეფა ჭამდა სატრასო ხაზებს
და ჩვენ ყველანი ვარწყევდით.

ჩვენს ოთახში მაგიდის სული დადის,
შენ კუ ხარ და თაფლისფერი,
მე ვიცი რომ ცივა
და რამოდენიმე კილომეტრი კიდევ დაგვრჩა,
თოთხმეტი მაისი.

როცა ჯერ კიდევ სკოლაში ვსწავლობდი,
მახსოვს, ჩვენი სახლის წინ,
მოხუცი კაცი, პატარა ძაღლს ასეირნებდა ხოლმე.
ტოგოჰუას ტომში კი,
ახალგაზრდა ქალი შეჭამეს მხეცემბა.

თითქმის მთლიანად წყლით აივსო გემი,
მელნისფერ ტალღებს ზემოდან ქვემოთ დააქვთ სიმღერა,
იალქნის თავმა ნაპირთან შეკრიბა ბრმები
და ჭამენ, ხელებით ჭამენ
და ჭამენ ხელებს.
მე გეუბნები:
ამოდი ზემოთ რომ გავშრეთ,
შენ კი შეუმჩნევლად,
ფეხზე ხელის ოდნავი მიკვრით აქანავებ
სარდაფში დედაჩემის ღმერთს
და უკვე მერამდენედ მეკითხები
ტოგოჰუელ ქალზე.