.

  დადიხარ, იცი, სამყაროა შენი საუფლო,
  გიმძიმებს ფეხებს ლოდები და  ტემპსაც არ იცვლი.
  გინდა შენის მხრივ დედამიწას რიტმი აუწყო,
  და ცდილობ, თავი აარიდო ჩასხმას ყალიბში.
  ბეჭზე შემოდგი უამრავი მძიმე საზიდი,
  (თუმცა ნაზია ეგ სხეული, ცვილის თოჯინა)
  მუხლში იხრები, გადადიხარ სივრცის ნაპირში,
  და ემსგავსები სკალპახეულ ბოლო მოჰიკანს.
  კაპილარების დახეთქვამდე რიტმს არ ანელებ,
  უცხოა შენთვის სისუსტე და მსგავსი ხელობა.
  (ლოდებს ვერ იხსნი, ხმას არ იღებ თუმცა საერთოდ)
  ზემოთ მიდიხარ, რომ დახედო დამსკდარ ეპოქას.
  და ისტერიულ ხარხარს მოჰყვე წარსულის ნაშთად,
  რომ სივრცეს წილად გადაექცე თავად სივრცითვე.
  დადიხარ, იცი ერთადერთი ხარ, თანაც ქალი,
  ვინც გალაქტიკას ერთიანად ზურგზე იკიდებს...




                                                                                                                                                      __თამუნია__