შემომეფეთე ბილიკზე მიმავალს,
მიმავალს ბილიკზე, სახელად- "ცხოვრება"
მიწად ჩამოსულ ანგელოზს გავდი
გამაოცე და..... დაბინდე გონება....

არც კი მჯეროდა ამ სასწაულის,
ნუთუ ასრულდა ოცნება ჩემი?!
მოვიდა ჩემთან ხელი ჩამკიდა....
ბილიკზე ავუწყვეთ ერთმანეთს ფეხი.

მივდივართ უსიტყვოდ... ეგ რა საჭიროა?
სიყვარულს ხანდახან სიტყვებიც არ სჭირდება,
გული-გულს უმღერებს, თვალი-თვალს დახატავს,
აბა, ამის მეტი მე რაღა მჭირდბა?

ასე ღვივდებოდა გულში სიყვარული,
ასე გაიარა ბევრმა გაზაფხულმა...
და ასე აიდგა წლებმაც ჩვენში ფეხი,
დროის ტალღებსაც კი სძლია ჩვენმა გულმა.

ჩვენ კი მივუყვებით... დადგა შემოდგომა...
ისევ სიჩუმე და გულის მი-მინორი,
ისევ პალიტრა და სახის კონტურები...
ასე მიმავალი წუთი მილიონი...

დადგა ზამთარი და თეთრი ფანტელები
გზას გვითეთრებდა და თავზე გვაცვიოდა,
ასე... მივდიოდით ერთურთს მიჯაჭვულნი...
და დრო გადიოდა.....


                                                            (ვუძღვნი ჩემს მეგობრებს....  )