წარმოიდგინეთ,
რომ ერთ მშვენიერ დღეს,
შედარებით დაბალმა სკამებმა,
მატარებლებმა, ავტოსტრადებმა,
სახლებმა, ხელთათმანებმა, დასავიწყებელმა სპექტაკლებმა,
კათარზისებმა, ჭიანჭველებმა, ელექტრო ბოძებმა,
ადამიანებმა და მიტოვებულმა სახლებმა:
გაცილებით უფრო სწრაფად იმოძრაონ ვიდრე აქამდე.

წარმოიდგინეთ,
რომ უბრალო ხის კარის ჩასმისას,
თქვენი თითები ჩაყვა კედელს
და სასოწარკვეთილი ყვირით დაუმსახურებელ ტკივილს.
სადარბაზოები კი სავსეა შუქით,
სადღაც ჩვენი პლანეტის თავზე მომხდარი აფეთქების შედეგად
და ყველა საინფორმაციო საშუალება,
მორიდებით, მაგრამ ამავ დროს მოვალეობის მიზნით
აშუქებს თქვენს ჩექმებს.


დიახ,წარმოიდგინეთ,
რომ შივა კლდეა უსასრულო შინაგანი სიმძიმით დაღლილი,
იაპონიის სუსხიან ამინდებს კი ისევე
მიათრევს მოზრდილი გემის ღუზა
და ამ ყველაფრის შემდეგ, შენ შეიძლება იფიქრო:
რომ ხარ ბინა ჩერნობილში
და მგავხარ ხელებით,
მაგრამ მე თევზის ნაწლავებივით მაქვს თმა
და ვშრები
და ვშრები
და იდგები შენ იქამდე,
სანამ ერთ დღესაც შენები არ მოგაგნებენ.


ძირითადად ჩემგან სამხრეთით,
ან უფრო დაღლილობის პერიოდში,
როდესაც შეიძლება ლიფტში მყოფი საერთოდ გასცდე
გარდაუვალ შეხვედრებს დაუგეგმავ საათებში,
იქნება ეს კაფეში მაგიდასთან თუ მაგიდაში კაფესთან,
იწყება ერთობლივი, პატრიოტული სიმღერა ავტობუსების თითოეულ სადგურზე
და ყველანი, მონაცვლეობით, რიგ - რიგობით აფურთხებენ ერთმანეთს სახეში
და თუ თქვენ ეს ყველაფერი უკვე წარმოიდგინეთ,
ალბათ მიხვდებით:
რომ მე პირველად ქუჩაში ქალმა კი არა,
ძაღლის შემთხვევითმა სიკვდილმა ამატირა.