აცივდა ირგვლივ.
ალაგ-ალაგ თრთიან ფოთლები.
შეყვითლებული შემოდგომა თვალს მიეფარა...

აგერ იმ კაცსაც მერამდენედ ვხედავ ბოთლებით,
გუშინაც საბნად შერეული მტვერი ეფარა...

ისევ ნაგავში მოფათურე თვალებს წავაწყდი,
ქალმა ძვირფასი პურის ყუა მორცხვად დამალა...
ვედრების მუჭა თითქოს კოცნის გზავნილად იქცა.
ალბათ, არასდროს არ გვყოლია მსგავსი ამალა...

ზოგი ჭამისგან ასუყული ტკბილად გორაობს,
ზოგი შიმშილით გულწასული სიკვდილს ეხვევა..
ზოგი ”ტომარა” მარტო ლხენის გზებზე ჭორაობს,
ზოგი ტკივილის ცივ საბანში ცრემლით ეხვევა...

ისევ ნაგავში მოფათურე თვალებს წავაწყდი,
ქალმა ძვირფასი პურის ყუა მორცხვად დამალა...