შევდივარ იქ საიდანაც მოდის იდუმალი
შუქის ნათება.

ის ძალზედ მასიურია, რომ ვერ
ხედავდე ვერაფერს.
მკრთალია იმისთვის, რომ განსაზღვრო მომავალი.

მაინც შემიძლია დავინახო წყალი
გემი მარტოდ და
ფეხზე მდგომი ადამიანი.

მე მას არ ვიცნობ.

ეს ყველაფერი კი მათქმევინებს
ყველა გამშრალ ხესთან:
ეს ადგილი არ გავს დანარჩენ ადგილებს,
რა სხივებია ეს?  რომ ედებიან
სიცარიელეს, როგორც უცნობი ფრინველის ფრთები.

რაც უნდა მოსულიყო უკვე
მოვიდა აქ
ეს არის სარკე.