შენი თვალები წელიწადის ოთხივე დროს ნუშის მარცვალს გავს...

გაზაფხული
წვიმის წვეთები თავდაყირა ცვივან გუგებში,
ქუჩებს სხვა ფერის მტვერი აყრია კიდეებში...
და კანით იწოვ მზის სიმშრალეს...

ზაფხული
შენივე თავში იყოფი და გადამწიფებულს,
კანაქერცლილს ავადმყოფურად გიყვითლდება მუცლის შიდა ღრუ,
სადაც შენი მოწყენის სიღრმე საშიში ხდება იმათთვის ვინც ვერ
გრძნობს თავის სიმსუბუქეს...
და არ შეუძლით ტივტივი შენი თხევადი სამყაროს გასწვრივ...

შემოდგომა
შენ კანს მოყავისფრო ბზარები აჩვევეენ დაბადების ტკივილებს,
შენ იცლი ნაჭუჭს და შენი კანივით გლუვია პირევლი დღე,
შენ შეგიძლია იყო ზეთი,სანელებელი,ანდა უბრალოდ
ხმობით დაღლილი მარცვალი...
დაიბადე...

ზამთარი
ვიღაც მოხუცი ბებო შენ თვალებს საგულადგულოდ
აფრქვევს შაქრის კრისტალებს,და გფუთავს შვილიშვილისთვის,
გამჭვირვალე ქაღალდის პარკში.
სადაც სიცოცხლე გაიძულებს შეიწოვო ყველა კრისტალი
სანამ ცრემლებამდე მიგიყვანს უჰაერობა...
არადა არ უყვარს შვილიშვილს ნუში...
და შენც შენს მომავალ ობისფერს იყვარებ...
ხანდახან იწყენ...

და შენი თვალები არასოდეს იცვლიან ფორმას....