ათას კელაპტარს ამინთებს წუთისოფელი. ცისფერი სითხე ყოფის საბრძანებელს ამივსებს. შემოდგომასავით გადავიპარები ზამთარში. სიყვარულის საკურთხეველს შევწირავ განგებას. კანშემოფლეთილს დაძრღვული კუნთების არტერია მაკივლებს. აუჩქარებელი ნაბიჯებით შემოვლენ ჩემში...
_ადამიანი ქვეყანაა, ქვეყანა ადამიანია...