ნაწარმოებები


გამარჯვებას ვუსურვებთ გმირ უკრაინელ ხალხს რუს აგრესორზე.     * * *     დიდება უკრაინას !!! Сла́ва Украї́ні !!!

ავტორი: ირაკლი ყალიჩავა
ჟანრი: იუმორისტული
7 მაისი, 2010


მოგზაურობა კახეთიდან თბილისამდე, ანუ ჩვენი ვოიაჟი კახეთში (ნაწილი 2)

          დავაკაკუნეთ კარებზე და გაგვიღო ლადომ. შევედით ზალაში, სუფრაა გაწყობილი, მაგრამ ნუ იტყვი, იმხელა ნერწყვი გადავყლაპე დავიხვრჩვი კინაღამ. დავსხედით სუფრასთან, გატეხა ლადომ ლუკმა და ვეცით საჭმელს, პირის წკლაპუნის ხმა ისმის რაღაც სასტიკად. კაცო, ეს ნუკრა ხმას არ იღებდა და მისავათებული ყოფილა, თურმე, კაცი. ერთი-ორჯერ ისე გაიქნია ყბა, კინაღამ მხარი მომანგრია. აბა, შევავსოთო ლადომ _ ზის ახალაია გაყურსული. გამახსენდა მერე მაგისი წესი, ეგ ხომ თვითონ არ დაასხამს ღვინოს!.. დაუსხამ და იცოცხლე, არ გაჩერდება სიკვდილამდე. მეზობელი მყავდა ეგეთი კაცი, თუ სხვა არ დაუსხამდა, არ დალევდა.
          დავილოცეთ და აქ უკვე ილიდერა ახალაიამ, გადაუშვა საყლაპავში ღვინო, წვეთი არ დატოვა. ნუ, ჩვენც არ დაგვიკლია... ამბობს ლადო მთისას და ბარისას, ჩვენც უკვე გავძეხით და ავიშალეთ ლაპარაკის საღერღელი. მეგობარი გვყავს ერთი - ქისტი ვაჟკაცი, სულთანი და არ შემოაღო კარები გიტარით?! მაგრად უკრავს თან. აბა, წავიდაო და მღერის მარააა, მთვარე ჩამოჰყავს ციდან. ახალაია უტრიალებს თითებს თვალებთან და ღმუის თვითონაც. სულთანი რომ მოვიდა, ლაცაბიძე ბატონობით ელაპარაკებოდა და ახლა_ აბა, ერთიც ძმაოო! ეძახის აქედან. გავხედავ მინდიას, ჰალსტუხივითა აქვს თავი ჩამოკიდებული მკერდზე, მთვრალია უკვე. აბა, დაშლა არ მოშლისაო ნუკრამ, არ სვამს და გაწამდა კაცი, ჩვენი დარდი აღარა აქვს, გაძღა უკვე და იძახის ლექსებს. დავლიეთ ყველაწმინდა და ავიშალეთ.
            სულთანამ, დარჩით ჩემთან, ხვალ პანკისში წავიდეთ, ცხვარი დავკლათო. ამის თქმა იყო და გავისუსეთ, ვის არ უნდა კაი ცხვრის მწვადები და ჩაქაფული... ისაა უნდა დავეთანხმოთ და არ მოუსვა ნუკრამ ატკაზიი?! აუუუ, რა გინდა რომ უთხრა!.. დავემშვიდობეთ სულთანას და ვზივართ უკან დაბღვერილები. ნუკრას უყურებს ყველა მტერივით და ამ დროს: ცხვარიო იყვირა უკან ვიღაცამ. თურმე, ლაცაბიძეს ჩაეძინა და მოელანდა, ალბათ, სულთანას ცხვარი სიზმარში.
          ახალაიამ, არაყი ვიყიდოთ ახლა ჩვენო. რას იყიდი, სადღაც ვართ ტყეში, მინდიას სოფელში მივდივართ. წინათაც ვთქვი, ნისლი იყო-მეთქი და ახლა კიდევ უფრო უარესი ნისლი ჩამოწვა, ხუთ მეტრში ვერაფერს ვერ დაინახავ. ერთი პირობა კი იფიქრა ნუკრამ გავჩერდებიო, მაგრამ მივედით უკვე "პაჩტიო" მინდიამ. შევედით რაღაც სოფელში, შუქს ვერ ნახავ ანთებულს. აქ სულ ხევსურები ცხოვრობენო და ეტყობა ხევსურეთის იმიჯს იქმნიდნენ თუ რა იყო ვერ გეტყვით... გავაჩერეთ მანქანა სადღაც ზევით, ვერ ჩავა, თურმე, მინდიას ჭიშკართან. ორას მეტრამდე გვქონდა ფეხით გასასვლელი, მაგრამ ვაი იმ ჩასვლას, ვერაფეს ვერ ვხედავთ და ამ დროს რაღაც მეტაკა თვალში, კაკლის ხე ყოფილა და წამომთხარა კინაღამ თვალი.
          შევედით სახლში, ახალაია ცქმუტავს არ ეყო, ეტყობა, დასალევი. მაგრამ, დავწვეთო მინდიამ და გაშალა ლოგინები. ახალაია ცალკე უნდა დაწვეს, მაგრამ შეუხტა უცებ ნუკრის და გიოს საწოლში, ესენი ეჯიკავებიან აქედან მაგრამ ახალაიამ_ თქვენ ხო არ გაგიჟდით ძმაო, მცივაო. _რას ეტყვი, დაარგუმენტა კაცმა.




გაგრძელება იქნება

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები