5 წლის ასაკში შემთხვევით გავიგე, რომ ძმა მყავდა, მაგრამ არ მყავდა.  უი, როგორ გამეხარდა და შემეშინდა. იმის შემდეგ სულ ვეძებდი.
  ბაღში ბიჭებს ვეხვეწებოდი ყელი დამანახეთ ჩემსავით ორი პაწაწკინტელა ხალი ხომ  არ გაქვთ_თქო.
  სკოლაში ამის თხოვნა ბიჭებისთვის უკვე მრცხვენოდა , ისე ჩუმ-ჩუმად ვუკვირდებოდი, მაგრამ ხალებს და ძმას ვერ მივაგენი.
  ინსტიტუტშიც განვგრძე ძებნა. ყველა ბიჭში ძმის აღმოჩენას ვცდილობდი, ვერ ვპოულობდი. მე კი მაინც ჯიუტად  ვეძებდი.
  ტრანსპორტში, ქუჩაში და ხალხმრავლობაში მხოლოდ მის ამოსაცნობად  ვაცეცებდი თვალებს.
  ეხლაც მახსოვს ერთმა რომ მითხრა, რას მომშტერებიხარო. როგორ შემრცხვა მაშინ, როგორ გავწითლდი  (რომ ამეხსნა მაინც ვერ გაიგებდა და გავჩუმდი).
  მორჩა ვეღარ ვიპოვი_თქო ვფიქრობდი და.. ერთ მშვენიერ დღეს შენ  გაგიცანი,  ყელზე ის ორი პატარა ხალიც შევნიშნე. თვალს ვერ გაშორებდი, შენ რა თქმა უნდა არ გითქვამს რას მომშტერებიხარო (ტაქტი ნუ). სიხარულმა გამაგიჟა.                                                                            ზუსტად იმ დღიდან დაიწყო ჩემს ცხოვრებაში ახალი წელთაღრიცხვა (და არა მარტო ამიტომ).   
  რამდენი წელი გაძებდი მეთქი და გაგეცინა მე კიდევ მაგდენი წელი გელოდიო მითხარი.
  ეხლა მინდა არ დაგკარგო. იცი რამდენი რამე მაქვს შენთვის მოსაყოლი. ხომ მომისმენ?

  ...აჩი-ტა და ბაჩიტა გამახსენდა (დედა მიკითხავდა ხოლმე ბავშვობაში)... შენ ხარ აჩი-ტა, მე კიდევ_ ბაჩიტა
                                                                               
    პ. ს.  ახლა წადი, სარკეში ჩაიხედე, ის ორი პაწაწკინტელა ხალი დაინახე    და მიხვდები რომ არ გატყუებ...