სად არის რწმენა? მე და შენ რომ გვართმევდა სევდას.
სად არის ჩვენი მოგონების ბოლო სამარე?
ფიქრი, წვიმიან ფანჯრებთან რომ ღამეს ათევდა
სასომიხდილი და ყოველთვის დარდის ამარა.

სად არის ქარი? ქერა ქარი და თმაშრიალა,
ქალი, ოცნებადაღვენთილი ისრიმის ფერი.
ნუთუ ვაებამ „სატრფიალო“ აუბრიალა
დაახრევინა მორცხვად თავი და... მოეფერა.

შენ ისევ შორს ხარ, ჩვენს შორის კი დროა თავხედი,
შენ იშევ შენ ხარ და უთუოდ აწმყოს იჩემებ,
მე, პოეზიის დედოფლობის ტახტსაც დავხევდი
ერთი წუთით რომ დამენახა მორცხვი სიჩუმე.

მე ვიბრძოლებდი, ვაჟკაცურად, რწმენის ამარა,
რომ არა კითხვა მუხანათი, არა თუ არა,
აქ სათითაოდ ააცრემლა ხომლი კამარამ,
მანდ, თვითმფრინავმა თოვლის ღრუბლებს გადაუარა.

ჰო და მშვიდობით, არაფერი... სათქმელი დამრჩა,
ღამეს გაათევს ერთ ღამესაც შენი ოცნება,
მე... პოეზიის დედოფალი, სიმშვიდის ჩარჩად
დავრჩე და... შენ კი გაუგზავნე წარსულს კოცნები.