მონაცემები არ არის

არასდროს არ გამჩენია სურვილი რეცენზია დამეწერა(არც დამიწერია, პირველია ეს), მაგრამ ლექსი იმდენად მომეწონა და იმდენად დიდი გავლენა იქონია ცემზე, ვისარგებლებ ჩემი "რჩეული ავტორობით" და თუ უფლებას მომცემს ავტორი წავარეცენზიებ:

ავტორს ეტყობა რომ ნიჭიერია, თანაც ძალიან ნიჭიერია, აი:

"მე ვეღარ ვხედავ ჰორიზონტზე ნისლისფერ ცხენებს,
თეთრი ფლოქვებით რომ თელავდნენ უდაბნოს ქვიშას,
რაღაც უცნობი მდუმარების ტვირთი მაბერებს
და მარტოობის ცარიელი სამარე მიცავს."

ძალიან კარგი დასწყისია ლექსისა, რომელშიც ბევრი სათქმელი უნდა ავტორს რომ ჩაატიოს. და...:
___________________
................
"მე ვეღარ ვხედავ გუმბათიდან მოწყვეტილ ზარებს,
ტაძარში ჩემი პაწაწინა სანთელი ჩაქრა,
აღარც დამსხვრეულ სახატესთან ლოცვა მახარებს,
არც აღსარების ნაკუწებად ქცეული ფარდა"

ძალიან კარგად შემოაქვს ლექსში რელიგიური მოტივი და კარგად აღწერს თავისი სულის მდგომარეობიდან საზოგადო სულის მდგომარეობას.(ეს პოეტური ნიჭის ღვთივსათნოდ გამოყენებაა.)
___________
შემდეგ სტროფში ჩანს პროტესტი თანამედროვე სიყალბის წინააღმდეგ.

მე ვეღარ ვხედავ, ამ სიბრმავით ღამეს ვათენებ,
აზრებით მთვრალი ჩავუყვები ცარიელ ქუჩებს,
აღარც მიწიერ ანგელოზებს აღარ ვაღმერთებ
და არც ამბორით გახუნებულ, დაფლეთილ ტუჩებს.
____________________
შემდეგ სტროფებში ავტორს პროტესტი აქვს თანამედროვეობის დროის პრობლემებზე და იმ ცივ ურთიერთობებზე, რომელიც გამოხატულია წელიწადის დროის სიმბოლოთი და შთამბეჭდავი პოეტური პესიმიზმით.

მე ვეღარ ვხედავ, როგორ მიაქვს საათის ისრებს
ჩემი თვალების სიღრმეებში ჩამქრალი ფერი,
წარსული თითქოს წაუღია შენიღბულ სიზმრებს,
ეხლა კი ზამთრის ნაბიჯ-ნაბიჯ დადგომას ველი.
მე ვეღარ ვხედავ, რომ იქცევა ყინულის ლოდად
ცარიელ მკერდში დაგდებული, დაჭრილი გული
და აღარ მჯერა აღარცერთი შექმნილი ბოდვა,
ჩემთვის ეს ბრძოლა მეტისმეტად აღმოჩნდა რთული.
__________________________
მომდევნო სტროფი ძალიან შთამბეჭდავია, სიტყვა „ნიღაბი“-ს დევნა ყოველთვის იყო პოეზიის ლაიტმოტივი, რადგან პოეტი ყოველთვის გამოსახვს ისეთ ადამიანს რომელიც არ იმალება ნიღბის ქვეშ და ის ნთლად ჩანს თავის პოეზიაში.

მე ვეღარ ვხედავ ლუციფერის ჯადოსნურ სარკეს
და არც ნიღაბი არ სჭირდება სახეს დასერილს,
ანკარა მორევს საკუთარი ხელებით ვამღვრევ,
ცხოვრების წიგნში უსახელო ლაქად დავრჩები.
_________________________

ამ სტროფში ავტორი ძალიან შთამბეჭდავად აღწერს თავის სულიერ ყოფას და როგორც ჩანს მას მოსწონს ასეთი მდგომარეობა რაც ჩანს სტრიქონში „ვეტრფი უძირო მარტოობის დიად შემქმნელებს„ ასეთ მდგომარეობას.

მე ვეღარ ვხედავ, აღარც მესმის, ვეღარც ვმეტყველებ,
ცოცხალი მკვდრები არ სჭირდება გამომშრალ მიწას,
ვეტრფი უძირო მარტოობის დიად შემქმნელებს
და უდაბნოში ხეტიალით გადაღლილ მირაჟს.

_________________
მე ვეღარ ვხედავ შენს თვალებში უმანკო მზერას,
უკანასკნელი სიყვარულის ცრემლები მახრჩობს,
ოდესღაც გული დაგიტოვე მაგ მკერდში მძევლად,
სახედაკარგულ ოცნებებთან დამტოვე მარტო.......

და დასასრულიც როგორც ვხედავთ პესიმისტურია, მაგრამ დამაფიქრებელი, რაც ლექსს თავის ხიბლს მატებს.
_________________________

ლექსი ძალიან ღრმაა და ერთი წაკითხვით არ აღიქმება მტელი თავისი სისრულით, იგი პესიმისტური მოტივის მიუხედავად დადებით ემოციებს დაუტოვებს მკითხველს და ბევრ რამეზე ჩააფიქრებს.

მადლობა ნიჭიერ ავტორს.

გიორგი გაბაიძე. 2010-05-22 01:11:42