- გახსოვს?
- ჰო...
- რა გახსოვს?
- ჰო...
- ისევ ისეთი ხარ...
- ჰო...
- გახსოვს,  როცა ღამით ცაზე ცრემლები ვხატეთ?
- ჰო...
- ჰო და შენ დამპირდი , რომ ოდესღაც ერთად ვიტირებდით ...
- ჰო...
- შენ დამპირდი, რომ ოდესრაც ერთად ვიტირებდით...გესმის?
- ჰო...
-------------------------------------------

- ისევ შენ?
- ჰო...
- ისევ აქ?
- ჰო...
- ისევ იმ ადგილას... შეუძლებელია...
- ჰო...
- შენ ამდენ ხანს მელოდე?
- ჰო...
- რა ლამაზი ხეა და რა ლამაზი ნახატი გაგირჭვია ტოტებში... შენ ხატავ?
- ჰო...
- შენ... ცრემლებს ხატავ?
- ჰო...
- თან ამდენს?
- ჰო...
- და ფერები? როგორ არჩევ მათ?
- გახსოვს ის ღამე როც ერთად ვიტირეთ?
- ........
- მაშინ ჩვენ ძალიან პატარები ვიყავით..მაშინ დაგპირდი, რომ ოდესღაც, ამ ადგილას ხე ამოვიდოდა... ჩვენს ცრემლებზე ამოვიდოდა ხე, რომელიც პირველი რამ იქნებოდა რასაც დავინახავდი... და გახსოვს , როცა ჩვენ ცაზე ცრემლები ვხატეთ? შენ დამპირდი, რომ მასწავლიდი როგორია ცისფერი... იმ დღეს, ჩვენი ხელები ცას შევახეთ და როცა შენს თითებს შემთხვევით შევეხე, მათმა სითბომ და უბრალოებამ ყველა ფერი დალანდეს შემს წამწამებზე ... დღეს ამ ხის ზრდასთან ერთად  ყველა ფერი წამწამებიდან თვალებში მერეკლება და ვხატავ... მხოლოდ ცრემლებს ვხატავ... განა შეიძლება სხვა რამ მეხატებოდეს ცრემლებზე ამოსულ ხეზე?! 
- ..................ნუთუ კიდევ გიყვარვარ?
- ვეღარ.... მე სხვა შემიყვარდა...
- სხვა? მე რომ  ვეღარ მეკითხება შენს თვალებში ეგ...მატყუებ? ან ვინ ვინ შეგიყვარდა?
- ის, რაც შენ ჩემში ვერ შეიყვარე... ჰო, მე მაშინაც ვიყავი - ბრმა, მაგრამ ჩემზე უკეთ ვერავინ გხედავდა, ვერავინ გხატავდა ღამით ცაზე ისე, როგორც მე... ვერავინ ტიროდა ჩემზე უკეთ შენს მკერდზე მისვენებული... და ახლა, ჩემს სიბრმავეზე შეყვარებული იდიოტი ვარ, რომელიც ნახევარი საუკუნე, მხოლოდ იმიტომ გელოდა რომ ეს ცრემლები გენახა, ეს ხე გენახა და ერთხელ, პირველად და უკანასკნელად გენახა ბედნიერი ბრმა.... ისეთი ბედნიერი როგორიც არასდროს... ახლა, ხომ მასთანაა ყველა და ყველაფერი რამაც სიბრმავე შეაყვარა....
--------------------------------------------

    საოცარია ჩვენთვისაც კი, მაგრამ იმ ღამეს, ჩვენ კიდევ ერთხელ ვიტირეთ ერთად ... მერე ეს ყველაფერი ჩვენს ცრემლებზე ამოსულ ხის ფოთლებზე ვწერეთ და ერთად ავედით ცაზე... ისევ ერთად ავტირდით და ვიტირებთ ხოლმე, მხოლოდ იმიტომ რომ ჩვენი ხე არ გახმეს.......
    ერთი რამაა ცრემლიც და წვიმაც... ყოველი წამოწვიმებისას მინდა გახსოვდეთ, რომ ეს ჩვენ ვართ , ისევ ერთად... ჩვენ ვართ წვიმა...ცრემლებიც ჩვენ  ვართ... ჩვენ გვქვია წვიმა და ცრემლებიც ჩვენ გვქვია...
    მერე რაა რომ ის ისევ ბრმაა, ის ხომ ყველაზე ლამაზად ხედავს ცისარტყელას და მან ხომ პირველმა მითხრა, რომ ცისარტყელზე, მხოლოდ 7 ფერი და 2 ცრემლია....იტირეთ ჰო, იტირეთ და ჩვენ გავწვიმდებით ციდან .... იტირეთ და სულ დაგვინახავთ ჩვენ... იქ.. ცისარტყელაზე სადაც მხოლოდ ... მხოლოდ7 ფერი და 2 ცრემლია...