სევდიანი ღიმილი მუზის.
 
          ...და  ამდენი ხნის ლოდინის შემდეგ
          გამოჩნდა ისევ ის ერთი ციდა...
          ტირილისფერად გაწელილ დღეებს
                                      დააწვათ სევდა...
          პოეტს უხარის...
          რა უხარის?... როცა არ  იცის,
          რამდენჯერ მოვა მუზა მუქარით,
          რამდენჯერ მოსთხოვს სიტყვა შესაწირს...
          და რას გაიღებს ეს წელი მსხვერპლად
                    სისხლს, ხორცს, მიწას,
                    თუ სულს ანატირს?...
            არ იცის სევდამ,  არ იცის,
            რადგან არ ეძლევა პოეტს უფლება,
            დაითვალოს სიტყვის ხაზები,
                    იმედიანი და ლამაზები...
            ცრემლდახარჯული თვალის უპენი
            ღიმილცვეთილნი  დაიძინებენ...
            და აღარ ვიცი,
              უკვე რამდენი მიწა გავჭერი,
              რამდენ საფლავს ეფინება თეთრად ყვავილი,
                                                        ობლად შთენილი...
              და რამდენი წვეთია სისხლის
              უტკივარი, ფერად ცისფერი,
                    ჩემში ძებნილი...
              და რა მიხარის?!...
              რომ გამოჩნდა ის ერთი ციდა...
                                          იმედის სევდა...
              რომ გამაფრენს ჩემი მერანი, თუ ხარი შინდა
              სტრიქონებსა და სტრიქონებს შორის შთენილი სივრცით...
              და უკან კი ,,თვალბედითი შავი ყორანი'',
              თუ ეშვიანი უტეხი ტახი,
              ვით ჩემი ბედის შურიანი დედინაცვალი
                      მომდევს, არ მტოვებს
              და შორს ბუზად კი აღარ მოსჩანს...
              არა!... საცაა თავს წამადგება...
                          (მე კი დავლიე ყველა სიტყვა...
                                სავარცხლიანიც,
                                          მოსარკულიც
                                                      და ალესილიც...)
              და ხაზთაშორის უსასრულო, უნდო სრბოლაში
                                  დამარცხებულს...
                სიცარიელის უგრძნობ უფსკრულს გადამიძახებს
                                  და იქ გამწირავს...
                მე კი მიხარის!...
                და ჰა, ახალი კაბადონი,თეთრი, უხნავი...
                                მივქრი, მივიბრძვი...

                სევდიანი ღიმილი მუზის.
                                                                  2000წ. 18 ოქტომბერი.