ღამემ, ისევ გამიწვია ლექსთა ველზე,
გადაშალა ჩემთვის უცხო პერგამენტი,
მოწოლილი უსასობა ვერ გავრეკე,
გული გრძნობით აფეთქდა და მკერდთან მეწვის

დრომ დავისი თუ მოჭამა დახარბებით
ჩვენ ვისუნთქოთ ზღვაზე უფრო პატიოსნად
გასავლელი საოცარი დამრჩა გზები,
სანამ სული პოეზიით გასხივოსნდა

კალმის წონამ დამაჩოქა მე მიწამდე,
აღარ მიქრის ძველებური ქარი ტანში
კაცი ვიყო, ამ კაცობას ვერ ვიცავდე?
მაშინ მოვკვდე ჩემს ოცნების გარიჟრაჯში

ღამემ, ისევ ამირია კლავიშები
ვგრძნობ ტალღები,რომ არაფრით მპატიობს და
ამ ღამითვე ჩამოხრჩობით დავისჯები,
რომ ვისუნთქე ზღვაზე უფრო პატიოსნად...