ჩემი სიტყვები იყო მძიმე
და როგორც მიწა - კუბოს ფიცარს
გულს გეყრებოდნენ.
ჩემი ხელები დანესტიანდნენ
და რადგან დადგა შემოდგომა
დაკარგეს ფერი.
გამოისხეს ძარღვები  მე
უკვე ვგრძნობდი
ამ ხელებით ვერ დავიჭერდი სიტყვებს
რომლებიც გასამარებნდენ.
და რადგან იდგა შემოდგომა
მე არც მიცდია....
ისე, უბრალოდ გამოვუშვი
ჩემი ხელები, მიწასთან ერთად.
და
შემოდგომა ნიშნავდა ხელებს.

შეწყვეტილი მზეების მეჯლისს
გადმოსცემდნენ რადიოში
ახალი ტალღა, თქვენი თმებით
დაიჭირეთ, მოუსმინეთ გათბით.
ჩემი რადიო იყო ხისაგან
ჩემი თმები იყო ტოტები
და როცა მილიონობით
მუხტი მივლის სხეულში
მე ვიხსენებ, რომ
შეწყვეტილი მზეების მეჯლისს
გადმოსცემენ გაზაფხულზე...



და გადაწყდა...
ყველაფერს აქვს თავის ადგილი
ჩვენ დავსხდებით ერთმანეთისგან
ოდნავ შორიშორს.
მე ვიქნები ფანჯარა- სახლში
შენ იქნები ლურჯი თევზი-
მტვრიან რაფაზე
და როცა ძველი ჭრილობები თავს შეგახსენებს
მე გავიღები
ჩემში ზამთრის შემოსაშვებად.
ჩვენ გავიგონებთ დამცინავ ტირილს
დავაპირებთ გავიყინოთ, დაველოდებით
და გადაწყდება
ყველაფერს აქვს თავის ადგილი
შემოდგომა არ ნიშნავს ხელებს
მზე ერთია და არასოდეს წავა მეჯლისზე
და ნახევარი სეზონით ადრე
დგება ზაფხული.