რამდენიმე დღის წინ,  როცა წიგნებს  ვახარისხებედი, რა წამეღო თან და რა დამეტოვა საქართველოში, თაროდან სქელი, ასფურცლიანი რვეული გადმოვარდა. საქმეში  გართულმა ჯერ ყურადღება არ მივაქციე, მერე კი როცა უნდა გადამეწყვიტა სად წამეღო, გადავშალე კიდეც. რვეულიდან  საღეჭი რეზინის პედროს  "ნაკლეიკებმა" და  სერიალ “დინასტიისა” და „კასანდრას“ პატარა პოსტერებმა შემომანათეს. გამეღიმა და რვეულის კითხვა დავიწყე: "დიდი რომ გავიზრდები იმდენი კამფეტი მექნება, რომ მაცივრის კარის გაღებისთანავე  ძირს გადმოიყრება„ ეწერა პირველ გვერდზე. რვეული დავხურე. აღარ მქონდა სურვილი რამე წამეკითხა-თვალწინ ცოცხლდებოდნენ ის კადრები, რომლებიც დიდი ხნის დამარხული მეგონა. ნელა წამოვდექი, თითქოს მთელი ოთხმოცდაათიანების სიმძიმე ერთად დამაწვა მხრებზე. სანაგვესთან მივედი და რვეული ჩავაგდე. ოთახში დავბრუნდი და სინათლის ჩამრთველს შევეხე. შუქი აინთო.