ღრუბლის ნაფოტი გავჩეხე წვიმით,
ისევ ჩამესმის მე ყრუ ხმა მისი.
მოგუდული და ნაზი ფიქრები,
მოჰქრიან ჩემკენ, ლურჯი სიზმრებით.
წინააღმდეგობს ძალა დარჩენის,
არსად გამქრალა სურვილი ფრენის,
მოჰქრის დინება გაურკვეველი,
შეურიგებლად საკუთარ ბედის.
იქ სადღაც, ცხოვრების გაღმა,
სულ სხვანაირი ფიქრები გველის,
ცისფერ ღრუბლების შარავანდედი
გადაიკარგა ცუდ ენით გველის.
მესაუბრება ცხოვრების ენით,
უკვე ოცნება აგურისფერი,
შორიდან მესმის მე ხმები ნგრევის,
და აღარც შემწევს ძალა გაქცევის.