ცის კაბადონი ეშვება სტვენით,
                            არსების კვდომა,სიმი ფათქუნებს.
                            ყაყაჩოების ულევი კონა
                            ჩემი მეული,ჩემი მე,ჩემი-
                            არის ეს განცდების სიო,
                            რომელიც დაქრის,წივის,კანკალებს,
                            მსურს, რომ თავი მეც გავიწიო.
                            შიგნით ჩავასხა ფოთლების ღვინო.
                            ღვინო,რომელიც დახვრეპას ითხოვს.
                            სურს გაგიწიოს კაპილარები,
                            მე რა მეტყობა ახლა სიმთვრალის?
                            არც არაფერი,თუმცა იმათთვის
                            მტანჯველი ფიქრი დაჭდობილ ტვინებს,
                            გამოაზამთრებს პატარა აზრში.
                            ქურთუკს მოვიცმევ,უკვე შემცივდა,
                            უაზრობა კი დამათოვს თავში.