უცხო ტრამალზე ქარი ამსხვრევს ყველა ოცნებას,

ღმერთი იცინის..

ლეგა კაბაზე დალექილი ჩემი წარსული

ჩუმად იძინებს..

მუხლებზე მდგარი გაშმაგებით ვჭამ წითელ მიწას

და ამის მერე რა უნდა გითხრა?

გინდა გაიგო?როგორ მოვკლავ,როგორ ვიქურდებ,

იქნებ ის გინდა მოისმინო,რომ თავს იტყუებ

და მე ისეთი სულაც არ ვარ,როგორც შენ ფიქრობ,

რომ მე ქალი ვარ და ყოველდღე კარნავალს გიწყობ!



მუხლებზე მდგარი,მუჭა-მუჭა ვჭამ წითელ მიწას

და ამის მერე შენ გინდა მითხრა



სახლში ცხედარი მისვენია ოქროსფერ ყუთში,

რომ აღარასდროს დაბრუნდება,რაც იყო გუშინ

რომ აღარავინ დამიძახებს დღეიდან დედას,

გინდოდა გეთქვა...



რომ ახლა შენთვის ყველაფერი გახდა უფერო,

მე მძულხარ,მაინც გეუბნები,რომ თავს უშველო!

ვიცი,რომ წახვალ,დაივიწყებ გარდასულ ამბებს,

ხოდა,მეც გიშვებ!უშენობა არაფერს მავნებს!



მუხლებზე ვდგავარ,ყორნისფერ თმას მიწეწავს ქარი

და გულში ვამბობ:

ხვალ ხომ უკვე სულ სხვა დღე არი!...