თურმე ოდითგან სამშობლოს ჩემსას
არ მოჰკლებია ურიცხვი მტერი:
ოსმალო,რუსი,არაბი,სპარსი,
თურქ-სელჯუკი და სხვა კიდევ ბევრი.
მაგრამ სამშობლოს ქართველ კაცისას
არ შეუცვლია თავისი ფერი!
მეამაყება რომ ვარ ქართველი!
რომ ქართულად ძგერს ეს ჩემი გული!
მეამაყება რომ ჩვენ ქართველებს
ვერ შეგვიცვალეს ძირძველი რჯული!
მეამაყება ის დიდებულნი
რომელთ ქვეყანას მიუძღვნეს გული
მეამაყება:მეფე დავითი,
მეამაყება:მეფე დიმიტრი,
მეამაყება:მეფე ერეკლე,
თამარ დედოფალ მეამაყება!
არ ვიამაყო განა?!
თავმდაბლური სიამაყით
რომლის მიზეზი არის:
ცოტნე,აკაკი,ვაჟა ,ილია
ვინაც სიცოცხლე სამშობლოს
სიკეთისათვის დალია.
აქ დავამთავრებ იცოდეთ
გამომრჩა ბევრზედ ბევრია.
საქართველოში გმირები
უბრალოდ უთვალავია
მათი სახელი ყოველთვის
ჩაუქრობელი ცეცხლია!