გახსოვს ბოლოს წინა შეხვედრაზე კალეიდოსკოპი რომ გაჩუქე?
  საჩუქარი მოგეწონა, რამდენი ვიცინეთ მაშინ...
  შენ იმაზე, რომ ხელის ერთი მარტივი მოძრაობით შეგეძლო ულამაზესი ფიგურები შეგექმნა: არცერთი რომ არ ჰგავდა ერთმანეთს და ყოველი შემდეგი წინაზე უკეთესი იყო...
…მე კი იმაზე (მწარედ)  რასაც შენ ვერ ხვდებოდი: -
  კალეიდოსკოპში ჩაყრილი ფერადი შუშის ნამსხვრევები ხომ, ჩემი დამსხვრეული ფერადი ოცნებების ნაწილები იყო, რომლითაც შენ ასე კარგად ერთობოდი...
  პ.ს.  თუ არ გახსოვს, არცაა აუცილებელი…

მახსოვს ბოლო შეხვედრაზე კალეიდოსკოპის სანაცვლოდ საპნის ბუშტების გასაშვები ქაფი  მომიტანე.
  მერე მტკვრის სანაპიროს მოაჯირზე შემომსხდარები იმ საპნის ბუშტებს სიცილით  ვატანდით ქარს,  სურვილებს  ჩავიფიქრებდით, რაც უფრო დიდი გამოვიდოდა  ბუშტი და რაც უფრო შორს გაფრინდებოდა მით მეტად ვხალისობდით...
  სულაც არ ვფიქრობდით იმაზე, რომ ცხოვრებაც სწორედ იმ საპნის ბუშტებს ჰგავს…...
არის და...
აღარ არის...