ღამეა.ცივა თოვლის ფანტელები მიწას გვირილებად ეფინება,
ამ გამაყრუებელ სიჩუმეში მხოლოდ ერთ ადამიანს ეღიმება,
გიშრის ოცნებებად მოვლენილი, მის გულს ჩუმი სევდა შეეპარა
უფალს შესთხოვა რომ მისი სიყვარული მხოლოდ ერთი ღამით შეეფარა.
ასე სევდიანად, ჩუმი ნაბიჯებით ოცნების ბილიკს ნელა მიუყვება,
პირობას დებს რომ დილა გათენდება და ამ ყველაფერს მხოლოდ მას მოუყვება.
თოვლის ფიფქებით დანამული გზა მას ოცნებებში წყნარად მიაქანებს
მეტყველი სახით ის ჩუმად უმზერს ქუჩაში დამდგარ თოვლიან მანქანებს
ასე ფიქრებით და მარტოობით მან თეთრ ქუჩებში ღამეც გალია
მას ალიონი, მუქ დაისიდან ისე სჩანს თითქოს არც უხარია
ღრუბლიან ციდან მზის სხვივები კრძალვით უმზერენ,
თითქოს ვერც ბედავენ
მის მარტოობას ბოლო მოეღო და დარაბებთან ქალის ანარეკლს
სხივებიც ხედავენ.