შატილწყალამდე ჩამოსულ ბერდიას გულმა ხირჩლასკენ გაუწია. სახლში აბრუნდა,ხურჯინი მოძებნა და ჯიხვის ხორცი და ჟიპიტაური ჩაალაგა, კარაბინი გადაიკიდა და ცხენს მოევლო.შატილს მოვლით შემოუარა და მუცოსკენ წავიდა ჭენებით.ანატორს გაცილებულს თოფის ხმა შემოესმა და მიაყურადა,ხმა არღუნს პირიდან ზემო ანატორიდან მოდიოდა, ცხენი იქვე ხეზე მიაბა და კარაბინი გადატენა.ნელა ჩაირბინა ბილიკი და ლოდს ამოუწვა.ფხიზლად ათვალიერებდა გარემოს. უცებ ფეხის ხმა მარცხნიდან შემოესმა,სწრაფად მოიხედა და კაცი დალანდა, მისდა გასაოცრად მისი ძმადნაფიცი ხირჩლა ამოდიოდა ხევიდან აჩქარებით.ბერდია ფეხზე წამოხტა და ხმადაბლა დაუსტვინა,ხირჩლამ სწრაფად გამოხედა და გაოცებით შეხედა,მერე შუბლი ღიმილით გაეხსნა და ბერდიასკენ წამოვიდა.
_ქისტ ხო არ გეგონ, ბერდიავ!
_აბა რაი ვიცოდ მუცოდან ანატორს წამავლიდი ხირჩლავ, მე შენსკენ მავსდევდ გზას და თოფ ხმა შამამესმ.
_ქორ რაიმე დავთოფ!_გაეღიმა ხირჩლას და ბერდიას გადაეხვია._მეც შენსკენ მედვ გზა,ფეხით გადმაუყევ და აქ შევგვიანდ. მოდი დავჰკრათა თითო._და ამ სიტყვებით ბუჩქებში გადამალული ხურჯინი გამოათრია.იქვე ჩამოსხდნენ და დაილოცნენ.კარგად შეჰყვნენ,შეზარხოშდნენ.უცებ გაღმიდან კლდეზე ორი ჯიხვი გადმოდგა,ძმადნაფიცებმა ერთმანეთს გადახედეს და გაკვირვებულებმა ისევ ჯიხვებს დაუწყეს ყურება.
_აქ ჯიხვს რაი უნდ!_ჩაილაპარაკა ხირჩლამ.
_მყვირალობაა, ხირჩლავ._უპასუხა ბერდიამ_ამ დროს ჯიხვ შეიძლებ ყველგან შემაგხვდეს,თავის კესანეს დაეძებს ეგეცა.
_რო დავცხათა?_გაეპასუხა ხირჩლა და თავის "ესვეტე"_ს გადასწვდა,ბერდიამ თოფი დაუჭირა და ძირს დაადებინა ისევ.
_ხირჩლავ,ა ემ ყანწითა ყველა იმათ შაუნდათ ვინც ა ემ აკლდამებში წვანან_თან ანატორის აკლდამებს გახედა_რამდენ საყვარელ წევსაა მანდა ვინ მასთცლისა.სრუ გაწყდნენ სათითაოდა. ემ ჯიხვ-ტიალების სიცოცხლე მაგათ სულებს ვაჩუქათა. დავჰკრათ ეგეცა და ავიდეთ შენთნა,ხვალ ხახაბოს უნდ ავიდ!_თითოც დალიეს,ცხენებზე შეჯდნენ და მუცოსკენ ნელა წავიდნენ.უხაროდათ ერთად ყოფნა.
ძმადნაფიცები იყვნენ.
ანატორის აკლდამებს მზის შუქი ჩამოადგა, სარკმელში შეიხედა და ოქროსფრად გაანათა ჩაბნელებული აკლდამები.