წლებმა ასაკის სიდიდე მოიტანა.
დიდობა დახუჭობანას თამაშია დროსთან. . .
მე ჩემს სხეულში ჩამალული, ვითვლი მოთმინებით. დროს ვაყოლებ დღეებს შედგენილს ერთიდან უსასრულობის ენ ხარისხში ასულს და როცა აუცილებლად გაწყდება ძაფი თვლის რეჟიმის გეტყვი" ,,ვახელ თვალებს და მოვდივარ!"_ბავშვობის ჩვეულება. შენ აქ არ ხარ. . .
მერე ვიწყებ ტრიალს არჩეული წერტილის გარშემო და სივრცეში ვეძებ გადამკვეთ წრფეებს.
ცა დედამიწის ანარეკლში, ზამთარს ითავსებს და ზღვის მლაშე სუნი, ჰაერს ანებივრებს დედისერთასავით.
ძვლებგაყინული ვდგავარ და სპირალივით დახვეულ მანძილს ჯიუტად ვებღაუჭები ვიწრო ბოლოდან. ვცდილობ ვისწავლო შერევა ფერებში. ნელ-ნელა ვეგუები უცრემლოდ გაშეშებას მზერისას მზის გასწვრივ. გეძებ. . .
  ნაბიჯბის გადადგმას ვსწავლობ. ვცდილობ დაგემსგავსო. შენ აუცილებლად დაისვენებ სადმე,მე გამუდმებით ვივლი. . .  შენს აზრს ჩავეჭიდები.მე ხომ ვიცი სად გინდოდა მისვლა?!
მოვალ!
საკუთარ სხეულში სახეჩამალული აღარ ვითვლი. შენ აქ ხარ, ჩემს წილ მზეში.
მე განსხვავებული მოთამაშე ვიქნები.
შენ აქ ხარ, გულში!