"თვალებს ვეღარ ვუჯერებ,
ვერ ვაჯობეთ მიშიკოს!"
– ამბობს ფქვილის პრინცესა,
თან ისწორებს ჩიხტიკოპს.

"შენ ვის უნდა აჯობო, მიშას გვერდით მავალო?"
ყვირის "დიდი გრეჩიხა", იქადნება "წავალო".

"ოქრო" პარიზს აოცებს, ძუნწი, მძიმე ღიმილით,
"გაგდებულის" მანტია შეიფერა ტკივილით,
პერ–ლაშეზ–ზე აგინებს, "ნაცებს" დოდეს საფლავთან,
ტარტარენის ზღაპრები, გააგზავნა ვაცლავთან (ჰაველთან).

მიშას მაგრად ჰკიდია, ევროპული კრიტიკა,
ბოლნის–წალკა–მარნეულს მართავს "გმირი" კირკიტა.

ხალხი აღარ ენდობა, ჩვენს გამოცდილ "ოპოებს",
დაივიწყეს პროტესტი, დაუბრუნდნენ გოგოებს

ალა–ირაკ–სანიას, თარგამაძეს, თორთლაძეს,
"თვითონ" დავითაიას, და პროდიუსერ ვეფხვაძეს,
თავი ქუდში ჰგონიათ, დაიგროვეს ქონები,
შარმანაშვილს, ერევანს, გააყოლეს მონები.

ერზაც–ოპოზიციას, ფულის წყარო დაუშრა,
"მოდი, მიშას ვესესხოთ, დოლარია, რა უშავს?"
ზუსტად ისე ასრულდა, როგორც მღერის ლექს–ენი,
ვანოს ეხვეწებიან: "მე გავხდები დამსმენი!"