იცი, გუშინ ისევ შენს სახლთან ვიდექი. რატომ? არ ვიცი, ალბათ შენი ნახვა მინდოდა, მაგრამ როდესაც აივანზე გამოხვედი, მე ხეს ამოვეფარე. აი იმას შენი ფანჯრების წინ რომ დგას უსინდისოდ და ყოველ დილით შენს ნამძინარევ სახეს უყურებს. მე კი ამის უფლება არ მაქვს, უფრო სწორად აღარ მაქვს. მას შემდეგ რაც წავედი. დაბრუნება მინდა, მაგრამ არ შემიძლია. გუშინ კინაღამ მოვახერხე, მაგრამ კინაღამ მართლა არ ითვლება არასოდეს. ვიცი შემისწორებ, რომ არასდროს არ ითვლება ორმაგი უარყოფაა და არასწორი ფორმაა, მაგრამ მერე რა?! იყოს. შენ გარდა ყველაფერი არასწორია ამქვეყნად. დამეთანხმები, რომ სიგიჟეა ჩემი საქციელი, მაგრამ ვინ დაადგინა ზღვარი სიგიჟესა და სოყვარულს შორის, ან იქნებ ერთი და იგივეა?! ვინ იცის?! ყოველ შემთხვევაში მე არა. ისე როცა ყველაფერი იცი მოსაბეზრებელია არ მეთანხმები. აი ახლა ვიცი, რომ მეთანხმები.
    იცი, ხვალ ისევ მოვალ შენს სახლთან. გავიგე ის ხე მოუჭრიათ...