როგორ მეგონა,
რომ აღარასდროს შევიცვლებოდი,
ვერ შევიცვლიდი
გზებს,რომლებიც წინ მიიწევენ
და არსად მიდიან-
მხოლოდ ჩვენს შორის ამოკლებენ
დროებს,
რომლებიც სრულად
ნთქავენ ლტოლვას
არდაბრუნების
ათვლის წერტილთან,
ვერშერიგების ეიფორიას
ბომბავდნენ
ათასი წამით,
არყით,
წამლით...
რატომ ვფიქრობდი,
რომ აღარასდროს შევიცვლებოდი?
თუკი გზები წინ მიიწევენ
და უმოკლებენ
საათებს წამებს.
მე დავიძინებ
და
გავიღვიძებ(იმედია),
არ გამაღვიძებს ჩემი
საათი,
არ შემახსენებს,
რომ მე კვლავ ტყვე ვარ.