"შენ ისევ საწერად დაჯექი?"
"არა, საბეჭდად"
"ამჯერად რა მოიფიქრე?"
"რავი, რამეს ავკრებ რა აქვე, ტრადიციულად."
"მაინც რას?"
"მიხურებ თუ მართლა გაინტერესებს?"
"არა, მართლა მაინტერესებს."
"ოკ. გეტყვი, ოღონდ თუ გამეღადავები ხელს მოგტეხავ."
"რომელს?"
"რა მნიშვნელობა აქვს, რომელიც ხელში მომხვდება იმას."
"ეე, მეც მაქვს კუნთები და მე რო მოგტეხო არ გეშინია?"
"ნწ."
"კაი, ჰო, არ გაგეღადავები, მითხარი რა უნდა აკრიბო."
"გუშინ სახლში მოვდიოდი, ესე ცხრა ხდებოდა..."
"ხო, მერე?"
"ნუ მაწყვეტინებ"
"კაი, გააგრძელე."
"ჰოდა, მოკლედ სახლში ვბრუნდები, აიპოდი დამიჯდა, ამიტომ საკუთარი ფეხსაცმლის წვერებს ვუყურებ და მივდივარ ესე თავჩაქინდრული, უცებ ვგრძნობ რომ რაღაც მიახლოვდება, ჩრდილი დავინახე, ცოტა უსიამოვნო შეგრძნება გამიჩნდა იმ მომენტში, მაგრამ არ მივაქციე ყურადღება,უკანაც არ მიმიხედავს, გავაგრძელე გზა. შესახვევში შევუხვიე და ვიგრძენი, რომ ეს ჩრდილი ისევ მომყვება. უკვე დავეჭვდი და მივიხედე, ვიღაც საშუალო სიმაღლის ტიპი იყო და თავზე კაპიშონ მოგდებული მოდიოდა თავჩახრილი. მოწევა მომინდა ამოვიღე სიგარეტი და მოვუკიდე, არ შევჩერებულვარ, ის ისევ მომყვება, არადა მაგრად მკიდია ვინ არის ან რა უნდა, მაგრამ მივიხედე უკან მაინც,ისიც ეწეოდა, უკვე სახლთან მოვედი და გავჩერდი, გაჩერდა, ჰოდა უცებ მოვტრიალდი და მაგარი ვხიე..."
"ვაა, მართლა? რამ გაგაგიჟა?"
"მე რა ვიცი, აშკარად მომყვებოდა და..."
"მერე?"
"მერე, რავი, ხელი მოვტეხე მგონი"
"მართლა? რომელი?"
"რა მნიშვნელობა აქვს, რომელიც ხელში მომხვდა ის."
"ვაა, საღოლ."
"ეგრე, იყო რა"
"ჰო, ისე ცალი ხელით რომ ბეჭდავ ატყობ?"
"მართლა? რომლით?"
"რა მნიშვნელობა აქვს, რომელიც მოიტეხე იმით"...