- უთქვამს ვინმეს, რომ ძალიან ქართული პროფილი გაქვს? - წვიმიან ქუჩაში იკითხა აჩქარებულმა ნაბიჯმა.
- კი, ძალიან ბევრს და ძალიან ხშირად - გაეპასუხა წვიმის წვეთი.
- ჭუპრი ხარ შენ, რომელსაც პეპლობა უნდა - გაეღიმა ნაბიჯებს.
- მიყვარს პეპლები - ციმციმებდა წვიმის წვეთი.
მერე, გუგუნი ისმოდა მარტო და მიწის შიშინი.
- რა? რა მკითხე? - კისერში წვიმა ჩაუცურდა წვეთს.
- ხმაურში ჩამორჩი ეხლა შენ - ჩაუჩურჩულა ნაბიჯმა და განზე გახტა.
წვეთს გაეღიმა და გუბეში, თავისი თავი დაინახა.
ნაბიჯები დაჟინებით უყურებდა წვეთის სველ თმას.
- გაშლილი თმა გიხდება - უთხრა...
- ვიცი - გაუღიმა...
- მიყვარს ასეთი ამინდი - ნაბიჯს აუჩქარა ნაბიჯმა.
- მე მძულს - თვალები ცრემლებით აევსო წვიმის წვეთს.
- რატომ? - გულწრფელად გაოცდა ნაბიჯი.
- ასეთი ამინდი, ხასიათშიც მეყოფა, მზე კიდევ მავსებს - უთხრა წვეთმა და თავი დახარა. თვალებში, იმდენი სევდა და სისველე ჩაუდგა, შერცხვა ნაბიჯებს არ დაენახა და ისევ გაიღიმა.
- გაცივდები.
- არ გავცივდები.
- ხელები გაყინული გაქვს - წვეთმა, გაყინულ ხელზე, თბილი ხელი მოჰკიდა.
- ახლა, ჩემი სიცივე, გადმოვა შენზე და შენი სითბო, ჩემზე - უთხრა ნაბიჯმა და თითებით, წვეთის ხელების სირბილე მოსინჯა.
,,ნეტავ, სულ ასე მატარა”- ფიქრობდა ნაბიჯი
,,ნეტავ, მზე ამოვიდეს, კეთილი მზე”- ოცნებობდა წვეთი.
კეთილი მზე, სადღაც ზემოთ იყო, ღრუბლების შიგნით და წვეთებში, ცისარტყელას ხატავდა.