დესპოტი ფიქრები აღარ მასვენებს
ამრეზით ვუცქერ ზარმაც ალიონს
მინდა რომ ათასი ბომბი დამეცეს
და იმ ათასში ერთი შენ იყო.
ჯიუტი ღრუბლები მზის ამაყ სხივებს
არ აძლევს საშველს და არც გასაქანს
ხმალი გაკვეთავს მეწამულ ქიტონს
მომფენს ნათელს თან მომფენს საყვარლად.
მტირალ ტირიფის ნატიფი თმები
ალვის ხის მსგავსი ტანი - მშვენება
შავი, უსაზღვროდ თბილი თვალები
მომევლინება სევდის შენებად.
რომ შემოგხედე, რას ვიფიქრებდი
რომ ანერწყვებდნენ შენ ფაქიზ სულს
თუმცა ამ ქვეყნად ვირთხებს რა დალევს
გულის მაგივრად ლოდს ზიდავს სულ.
ავ-აუგ სიტყვებს შენზე იღებენ
ლაფს გცხებენ თავზე ადამიანო,
შენ სილამაზეს ვერა გაუგეს
შენ სათნოების წმინდა მირონო.
თავს წევ ზემოთ და იღიმი მშვიდად
იყოს, ნუ ნაღვლოდ, შენ არ იდარდო
გაოცებული შეგცქერი მუდამ,
ვღფრთოვანდები ალვის ხევ, ვარდო.
ველზე შეზრდილო ნორჩო ყვავილო,
გეორგინა ხარ, იასამანო,
ჩემმა დუხჭირმა, კნინმა მუზებმა
რას მიგამსგავსოს, მიგასადაგოს.
ნაზი ბაგენი ლოყას ეხება,
მადლობას ვწირავ მე ნატვრის ხესა,
ანაზდად ვაპყრობს შენს თვალებს მზერას,
მასში სამყაროს შემოქმედს ვხედავ.