მისალმება_ალბათ მეომრული.მხარდამხარ უსწორდებიან. ხელების მოძრაობით ცოცხალ ჯაჭვად ებმებიან ერთმანეთს და თავებს უხრიან ნიშნად, შენს გვერდით ვარ და პატივს გცემ.
სახელები_ძალიან უცნაური: ლეჩ_შევარდენი. დეგი_მხარდამხარ(გულთან ახლოს), მექა_სალოცავი.
სახე_მგლის მზერით.
ხასიათი_კავკასიური. არწივის გაშლილი ფრთების ირაო და ცეკვით დანთებული ცეცხლი, რომლითაც თბებიან.
გული_ გამოძერწილი იჩქერიის მიწისა და წყლისაგან.
რწმენა_მუსლიმი.
მომავალი_დაჭრილია და თავს ,,ტყეში"აფარებს. თუ გადარჩა დაბრუნდება!



მას აცილებდა თავისი ხალხი და მე.
რკინიგზის სადგურზე იდგა ბაქოს მატარებელი სავსე მგზავრებით. გამცილებლების თვალებში გამოხატული გაკვირვებით.
ეს იყო გაცილება, რომელიც არანაირად არ გავდა არცერთ ჩვეულებრივს და მისი არჩვულებრიობა იმალებოდა ხუთი ვაჟკაცის უცნაურ ღიმილში, რომელიც რწმენას უძლიერებდა, სითბოს უტოვებდა უკვე მატარებლის შიგნით ფანჯარასთან ასვეტებულ სახეს, თვალებში უსასრულო ტკივილს რომ იტევდა.
საკუთარში, გამშრალი ნერწყვით ვეღარ ჩაბრუნებულ ემოციას ,,შეჩვეულის" სახელით მონათლულს, მხოლოდ ერთი მოქმედება გასცემდა, თვალებს ზეცისაკენ აპარებდნენ და მერე თავებს მიწისაკენ ხრიდნენ. . .
იანვრის თვის მზე ჩადიოდა, ხვალ ისევ ამოსვლის პირობით, რომელიც ხარკს აღარ უხდის ცივ ღამეებს და თანდათან ადიდებს დღეს. . .


  როზა_ქალი რომელსაც დაუსწრებლად ვიცნობდი საკმაოდ დიდი ხანი თუმისაგან, ის კი მას, საოცარ ადამიანად ახასიათებდა. როზა იყო მათი ცნობილი საველე მეთაურის და, რომელზეც ომმა თმის წვერიდან ფეხის ფრჩხილებამდე გადაიარა და დატოვა ცარიელი ფიტული რწმენაშემოუძარცვავი.
  სარწმუნოება აძლიერებს მორწმუნეს და ისევ სამშობლოსათვის, ორი შვილის დედა გახდა.
  გავიცანი და დავრწმუნდი, თუმი მართალი ყო.
  ახლა ვფიქრობ და ვხვდები, მისი საოცარი ადამიანობა სათავეს საკუთარი ქვეყნის უზომო სიყვარულიდან იღებდა.
  უცნაურად ტკიოდა მომავალი. . .
  ცრემლნარევი გაბზარული ხმით მეკითხებოდა, როგორი გაიზრდებოდნენ მათი შვილები საფრანგეთში, ამერიკაში, დანიაში, სადაც ომის მერე ლტოლვილებად ბარდებიან ჩეჩნური ოჯახები.
  იხსენებდა ძველ გროზნოს და სულისა და გულის ყველა ნაწილი ტკიოდა მონატრებით. . .


  მტკიოდა თუმის ორი სამშობლო ერთდროულად და  დედა ღვთისმშობელს ვავედრებდი ჩემს ქვეყანას, დარდად გაჩენილ მეგობრის ტკივილთან ერთად.
  ის იმახსოვრებდა ყველას სახეს. თითოეულზე აჩერებდა მზერას და გონებაში იბეჭდავდა, თუმცა მითხრა, რამოდენიმე თვეში შემეძლება უკან დაბრუნებაო. დედა დატოვა ავადმყოფი აქ, საქართველოში, სადაც თავს თავისიანებთან გრძნობდა.
  კავკასიელები უგულოდ ვერ ცოცხლობენ. თუ თავად არ აფრინდნენ, მართვეებს როგორ ასწავლონ ფრენა?
  აქ, საქართველოსთან ახლოს, იჩქერიის ცოცხალ ჯაჭვად, თავიანთი გულების სასაფლაოზე, ისინი აუცილებლად დაბრუნდებიან!