შენ ჩემი ლექსის სტიქია გქვია,
ღამე თუ დღეა არ გააჩნია,
როცა გინდა კი მოდიხარ მაშინ,
შემდეგ მიდიხარ უაზრო განცდით.

შენ ჩემი გულის აურა გქვია,
ღამე თუ დღეში მას უგებ მაინც,
არადა ძალზედ ძნელია ქვეყნად,
პოეტს გაუგო როგორც კი არის.

ამ ქვეყნად მისთვის საჭირო მაინც,
ამას ახერხებ გულის ზიანით,
მაგრამ როცა კვლავ ქრები ფიქრებში,
ჩემი ტკივილი მოდის სიტყვებში.

შენ ჩემი დროის მმართველი გქვია,
ისეთი თან რომ არავის რთვია,
მხოლოდ ღამე თუ დროს აუღია,
ფიქრები მოდის ზიანით ღია.

შენ ჩემი ჰანგის ნოტი რე გქვია,
წერით ამ ღამეს ფრაზები მიაქვს,
ვზივარ მარტო და სიცოცხლე წიაღს,
კარს გაუღებს თვით საგულე ნიავს.

მარტო მყოფი ვწერ უშენოდ ღამეს,
ვჩუქნი ჩემ სტროფებს ტკივილით ეხლა,
არადა ვიცი თუ რატომ ღრუბლებს,
ჩემზე ძლიერ დღეს ტკივა კი გული.

შენ ჩემი გზების მნახველი გქვია,
ღამე თუ დღე კი არ გააჩნია,
არც ავდარს ვერთვი ტკივილით ზიანს,
არც დარი მერთვის ამ ღამე ღიად.

შენ ჩემი ფიქრთა კამარა გქვია,
ღამე არ ჩანხარ დღე კვლავ საზიანს,
მომანიჭებს და არ ვიცი ნიავს,
რა დავაბარო დღეს შენთან წიაღს.

მინდა გითხრა კვლავ სათქმელი გულით,
ვიცი გამიგებ ცხოვრებით ბრძნულით,
ლექსთა განცდას კი გამიქრობ წამში,
ჩემთან დადგები მუდამჟამს სახლში.

შენ ჩემი ლექსის სტიქია გქვია,
ღამე თუ დღეა არ გააჩნია,
როცა გინდა კი მოდიხარ მაშინ,
შემდეგ მიდიხარ უაზრო განცდით.