ღამით, როცა "ისინი" საუბარს იწყებდნენ, ლაზარე ლოცვას იწყებდა.
..
- ლაზარე, საუბრობდნენ წუხელ ?
- არა, მამაო,- და შაოსანმა ბიჭმა ანაფორასთან ჩაიმუხლა.
- ლოცულობდი მაინც ?!
- აღარ მილოცია, მამაო.
...
- როდემდე, მამაო, ?! - ყვიროდა შავებში ჩაცმული ბიჭი და მონასტრის ეზოში დარბოდა ...
- ილოცე, შვილო ჩემო, - ანაფორით ძლივს მიჰყვებოდა მღვდელი.
- არ შველის, მამაო, - ხორხიდან გაათავისუფლა ხმა და მღვდელს მხრებში ჩაეჭიდა.
- განვედ ! განვედ ! განვედ !
- ვეღარ გავა, მამაო, სულშია !
- ყოვლად მოწყალეო უფალო, მიეცი ძალა ... - იწყებდა ლოცვას მღვდელი და მუხლებზე დამხობილი ლაზარე მუჭებით იყრიდა პირში მიწას...
ამასობაში იყივლებდა მამალი მესამეჯერ და მხარზე გადაკიდებული, ღონეგამოცლილი ბიჭი მღვდელს კელიაში მიჰყავდა.
...
და იყივლა მამალმა მესამეჯერ ..
- ახლაც ილოცე, მამაო, ახლაც !.. - იმეორებდა თვალებჩაწითლებული და მღვდლის კისერს თოკისგან ათავისუფლებდა ..