ამ გზებზე გკარგავ ყოველდღე და გპულობ მაინც,
გპუოლობ უფრო ფერმკრთალსა და სუნთქვაშეყინულს,
უბერავს შენი ფილტვებიდან სუნთქვა ქარივით–
მთების გადამოღმა, ხეობებში, ყველგან სადაც ვარ...
და მერე უფრო ოღოჩოღრო გზებისკენ გეძებ...
იქ, სადაც მხოლოდ ღამეები ფარავენ მანძილს
და ღრუბლები ლოკავენ ტყეებს –
ვდგავარ, ვეწევი ჩიბუხიდან ნაცრისფერ ღამეს,
იქნებ როგორმე შენს განთიადს წამოვეწიო...
დავყურებ კომპასს, წაშლილია ოთხივე მხარე...
მოვდივარ ისევ...
გწერ ტალახისფრად...
გწერ მუდმივად...
გწერ იმედებით...

ნაფეხურების ენა ვიცი, გემახსოვრება...